De vrouw met de gouden laarsjes

“ Ik pik niets meer …van niemand!” En om de woorden kracht bij te zetten stampt ze met haar voet op de grond. “ Het gebeurt niet meer , nooit meer” en ze loopt met haar haren naar achter zwaaiend, doeltreffend weg . Haar hakken klikken op de grond terwijl ze wegloopt, de anderen stomverbaasd achterlatend.

Tien jaar eerder:

“Dus jij hebt mijn horloge gestolen en denkelijk verkocht ?“ zegt ze en kijkt Jayson vorsend aan. Zenuwachtig begint hij te lachen en wil net aan zijn verweer beginnen , als Julie letterlijk voor zijn ogen verandert in een fury, een draak met zwarte ogen . Jayson knippert met zijn ogen en dan is het beeld weg, maar op hetzelfde moment komt er een ouder echtpaar binnen in het huis.

“Kom binnen, mama en papa “ roept Julie, “ Jayson wou net weg gaan” en ze kijkt hem met een lege , hatelijke blik aan. “ Hij mag alles meenemen wat hij in zijn zakken gestopt heeft, mama” “want deze man is een beetje zielig. Hij zal het wel nodig hebben, de zielepiet “ “Heeft thuis niks te vertellen”. Ze loopt naar de voordeur en met een sarcastische lach, houdt zij de deur voor hem open. “ Verdwijn” zegt ze zacht tegen hem, als hij langs haar loopt.

“ Ik weet nog wel het een en ander van je, “ sist hij haar toe met een gemene grijns. “ en data ik vertellen aan je werkgever en iedereen die het wilt horen” . “ oh, werkelijk? “ grijnst ze nog gemener terug en even weer ziet hij de draak, die hij zojuist ook al dacht te zien. “ en wie zullen ze geloven , denk je ?” vraagt ze poeslief en smijt de deur achter hem dicht. Hij heeft verloren en hij weet het. Hij zal in de toekomst nog vaak toenaderingspogingen doen, maar ondanks dat hij dacht, dat zij niets door heeft gehad, beseft hij nu dat zij hem zijn gang liet gaan. Zij geeft niet om bezittingen , wel om de herinneringen die eraan hangen. Zij raakt altijd haar spullen kwijt, omdat ze slordig en chaotisch is. Maar daarom heeft ze geleerd, dat bezittingen en geld niets waard zijn, in tegenstelling tot hem. Voor hem was geld zijn drive in het leven. Ook al omdat hij zwaar verslaafd was en geld nodig had voor zijn drugs. Maar zij? Ze deed vrolijk mee maar was altijd in control. Hij zei weleens tegen haar dat zij een harde kop had, omdat niks haar werkelijk van het padje bracht. En toch had hij blijkbaar iets of deed hij iets wat zij wel kon gebruiken op dat moment. Hij dacht dat hij , háár in zijn zak had maar al die tijd wist zij precies wat ze deed en wat ze aan hém had. Het ging haar om de spanning …..om de sensatie ….Ze verveelde zich in haar leven en zocht een speelgoedje , wat haar vermaakte. En dat was hij…..voor even. Ze waande zich in een spannende film en nu was deze film afgelopen en werden de bezoekers geacht te vertrekken.

En zo waren er meer. Voor Jayson waren er zielepieten, bullebakken, aardige mannen, minder aardige mannen maar nooit bleef de film boeiend. Na Jayson was er nog een bullebak, vermomd als huisvader. Julie dacht dat ze veilig was bij deze papa met zijn 3 kinderen, maar deze was zo gevaarlijk naar zijn exen, dat zelfs hun moeder in het ziekenhuis eindigde. Dus Julie heeft deze film ook niet afgekeken, en was weg voordat ze het niet na kon vertellen. Helaas wel met wat kleerscheuren maar ze krabbelde op en ontmoette de liefde van haar leven.

Renato leefde aan de onderkant van de maatschappij , hij was en bleef onder de radar omdat hij geen uitkering wilde. Een zwerver zonder huis maar met zulke scherpe inzichten, dat hij menigeen verbaasde met zijn heldere uitleg over zaken en mensen. “ Vertrouw altijd alleen op jezelf “ pleegde hij te zeggen tegen Julie maar Julie die niets liever wilde dan een veilige relatie , wilde op hem vertrouwen en legde haar leven en blijdschap in zijn handen . Het moest wel fout gaan, niemand kan jou blij maken als je dat zelf niet kunt dus anderhalf jaar later was dat ook weer voorbij, hoewel de liefde smeulend aanwezig bleef . Julie en Renato besloten hun liefde voor even te beëindigen en weer op te pakken als ze beiden ouder waren. Eerst moesten beiden dealen met het leven. Ze besloot om met een veilige vriend met veel humor de film van haar leven te delen. Rustig, terug getrokken en dodelijk saai en eigenlijk wilde ze niets liever dan de bioscoop uitgaan, maar “ he, Het is veilig en deze Nico was niet de slechtste en kon de draak in haar naar de achtergrond bannen” . Want alleen zijn…..dat kon ze niet.

Julie bedacht en wist zeker , dat ze vervloekt was en dat ze daar maar naar moest gaan leven. Om de vloek in toom te houden, zou ze iedereen die zielig was , gaan helpen en zou ze haar dienstbare werk met veel overgave doen. Het helpen en #lief doen werd een tweede natuur en als iemand wat wilde , was er altijd Julie die voor iedereen in de bres sprong en klaar stond.

Terug naar NU:

15 minuten voordat de laarsjes wegstampten:

“Help” roept de vrouw en ze wankelde op haar benen. “ wat is er, vraagt Julie, kan ik helpen”

De vrouw kijkt haar argwanend aan en zegt dan fluisterend” ik ben 95, heb het zo koud , maar kan mijn zoon niet vinden” “ hij zou in deze kerk een voorstelling geven met de piano, maar de kerk is donker”. “ en ik heb het koud” roept ze weer en kijkt om zich heen alsof ze op dat lege plein een kachel verwacht . “ ik bel de politie” besluit Julie en na enkele minuten de situatie uitgelegd te hebben aan de politie, beloven zij te komen met begeleiding.

“ ik denk dat het daar is” vertelt ze de vrouw en ze maakt aanstalten om de vrouw een arm te geven om haar te ondersteunen. Verderop is een brasserie waar ze wel kunnen wachten. Op dat moment begint de vrouw hard en bazig te schreeuwen tegen Julie “ ik ben 95 en heb t koud potverdomme , Ik heb dit nog nooit meegemaakt . Belachelijk dit, waarom is het daar i.p.v. hier en nu moet ik daar zeker naar toe en ik ben 95 en heb het koud en jij doet ook niets.Ik kan niet zo een eind lopen en mijn zoon zal wel ongerust zijn waar ik blijf. Zo belachelijk dit allemaal, ik heb dit nog nooit meegemaakt en wat een zootje , idioot dit, en jij bent ook een idioot met je drakenogen en gouden laarzen” en dit alles schreeuwt ze woedend naar Julie, die heel even perplex staat.

Julie voelt iets van binnen ontploffen. En dan schuift er een donkere wolk voor de maan. Heel het plein is ineens aardedonker alleen de gouden laarsjes van Julie geven licht en haar felgrijze ogen lijken wel zwart als ze begint te schreeuwen met een kreet die eerder op een grom van een draak lijkt.

“ luister , schreeuwt ze “ ik kwam om je te helpen en ik ben 57 en heb het ook koud en vind alles sowieso altijd belachelijk en mijn zoon wacht ook op mij en overal is het een zootje en iedereen is een idioot als ik dat volgens u ben. Want ik heb groot nieuws Ik ben namelijk de enige die geen idioot is in deze fucking idiote wereld”

Ineens weer rustig pratend , volledig in de rol van een aardig helpende dame vervolgt ze haar zin:

“in de kerk daar , zullen ze wel een rolstoel hebben “. Julie gebaart naar een meisje in de paar toegestroomde mensen. “ wil jij even , een rolstoel daar halen?” Het meisje rent naar de kerk en komt even later triomfantelijk met een rolstoel aanzetten. “ we weten wie ze is, zegt ze tegen Julie en Julie plant haar in de rolstoel. “Neem d,r maar mee dan” verzucht ze . De vrouw pakt Julie’s hand nog even en zegt dan tegen Julie “ dank je wel , je bent een engel op gouden laarsjes” naar haar laarzen wijzend. Julie mompelt wat en zegt dan de vrouw kortaf gedag. Alvorens ze naar huis wil lopen, verspert Margie ineens haar weg. Marge is een vriendin van Julie en zij kwam net aanlopen en heeft alles gezien. “ goed gedaan, Julie “ zegt ze “ wat ben je toch een topper” “ je staat voor iedereen klaar en doet alles voor iedereen” . Op Julie’s telefoon gaat een berichtje branden. Julie pakt de telefoon en leest op het schermpje ; “ u bent buiten uw bundel gegaan”

“ u betaalt 7,50 voor het laatste gesprek”

“ een topper?” Vraagt Julie. “ eerder een idioot “ en dan vervolgt ze tegen Margie “ en jij bent ook een misbaksel en je weet wel waarom”

( In dit verhaal hoeft dit niet verteld te worden, omdat zij er niet toe doet. Niet in Julie’s verhaal nu, daar wordt een apart verhaal aan gewijd. Noot schrijfster)

“Ik pik niets meer….van niemand meer.” …. en dus klikken haar hakjes op de grond als ze wegloopt. De gouden laarsjes weerkaatsen het licht van de maan en de weg voor haar lijkt wel op te lichten bij elke stap die ze doet. De mensen kijken haar stom verbaasd na en kunnen zweren , dat ze een draak zien weglopen. Alleen niemand durft het toe te geven en ze kunnen hun eigen ogen niet geloven. Verward kijkt Margie Julie na en ziet ineens dat Julie zich nog even omdraait. Gele gemene ogen kijken Margie aan en waarschuwen zonder woorden.

Dan is het moment voorbij en Julie vervolgt haar weg naar huis.

“ vervloekt of niet” mompelt Julie in zichzelf “ ik ken mezelf nu ….en blijf trouw aan mezelf”. Van een draak naar een dame …..en terug naar een draak. Het leven is zoveel mooier als je jezelf bent.

De gouden laarsjes lopen als vanzelf naar Renato . En ze leefden nog lang en gelukkig.

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close