Word Press Shit

Een aantal jaren geleden, ik meen rond 2015, begon ik met schrijven op de site. Mijn wens om verhalen te schrijven over mijn leven sluimerde al enige tijd, net als zoveel andere miljoenen mensen.

Ik zat destijds diep in de problemen en dacht dat ik dit wel moest gaan opschrijven. Ik moest het allemaal onthouden, want ben heel vergeetachtig en dat moet je natuurlijk niet zijn als je verhalen over je leven moet schrijven.
Als ik wat schreef, moest dat natuurlijk anoniem want verbeeld je, dat iemand mij zou herkennen en dan verhaal zou gaan komen halen. Ook mijn werkgever zou niet blij zijn, want ik heb een naam op te houden en wellicht zou deze mij zomaar kunnen ontslaan.

Dus ik maakte een profiel aan onder de titel Een gewone vrouw en al rap verschenen er , absoluut niet als een goede schrijfster, verhalen uit mijn pen. Perikelen van mijn dochter’s vriend die bij ons inwoonde, en een allerliefste vriend die ook bij mij woonde . Je raadt het al….dit waren geen gewone problemen , zoals bijvoorbeeld een ruzie wie de vuilnisbak buiten zit, nee …echt diepe shit. Deze diepe shit zorgde ervoor , dat ik overspannen thuis kwam te zitten, mijn werk niet meer kon uitvoeren en een deel daarvan moest beëindigen. Mijn moeder was in die tijd dement en tot overmate van ramp overleed zij in 2016 en ben ik nog steeds ontroostbaar daarover. Op een mooie dag ergens in 2018 denk ik, wilde ik mijn verhalen nog eens overlezen. Ik had nog nooit op de knop Publish gedrukt, maar wist dat WP je verhalen als draft bewaarde.
Maar ik zei u al , ik ben vreselijk vergeetachtig dus ik wist geen wachtwoord meer, wist niet meer hoe de verhalen terug te vinden.
Op een gegeven moment had ik het ineens gevonden. Ik had een nieuw account aangemaakt en WP had dit account getagd aan het oude. Ik was blij , want het was voor mij een soort van therapie om de verhalen terug te lezen. Ik verwonderde mij, hoe ik toen dacht en handelde want vond dat ik al weer zo verder was. Vol goede moed schreef ik af en toe weer een verhaal en dat bleek ik zomaar terug te kunnen vinden. Tot die donkere dag ergens in 2019.

Weer alles weg en ik vroeg me af, waar al die verhalen van alle miljoenen mensen blijven in the cloud. Menigmaal probeerde ik het terug te vinden en om mijzelf niet overstuur te maken begon ik kwaad weer een nieuw account. “Leip gedoe dat WP “ dacht ik woest en typte kwaad Leipe Shit in. Verhalen volgden en toen ik weer in een normale bui was, wilde ik de vloek weghalen . Ik kreeg het niet meer weg. De gewone vrouw was Leipe Shit geworden en omdat ik bang was, dat ik weer alles kwijt zou zijn, ging ik maar publiceren. Niemand leest mijn shit, ik krijg nooit 1 like dus ik was gerust, dat dit dus de manier was om je dagboek verhalen en gedachten op te schrijven en te bewaren.
Ik blijf zoeken naar mijn oude verhalen maar gelukkig heb ik inmiddels dus nu 3 oude verhalen en 2 nieuwe kunnen saven.

Daarom heet deze blog dus Leipe Shit. Het is niet meer dan een aanklacht naar Word Press, hoewel ikzelf natuurlijk de boosdoener ben. Het is zo verschrikkelijk moeilijk om “ Mij” te zijn. In mijn hoofd mis ik allerlei verbindingen die anderen wel hebben en ik heb al aardig wat diagnoses inmiddels gehad. Ik hoor bij een groep, waar ik niet bij wil horen, maar merk dat ik eigenlijk niet anders kan dan te accepteren wie ik ben.

Een senior purser bij …, die stevig AD(H)D heb van het subtype 1 , zeggen ze vandaag de dag. Ik noem het ADD want deze termen worden door elkaar gebruikt. Naar buiten toe is er niks aan de hand want ik ben een meester in het verbergen en daardoor heb ik nog zo een goede baan. Ik zit nu vlak voor mijn pensioen, ben natuurlijk weer overspannen ( de 6e keer en alweer nu een jaar al ofzo) en mijn werkgever zal blij zijn als hij van mij af is. Ik vergeet alles , zie soms de logica wel soms niet , heb overal opschrijfboekjes liggen, die ik steeds kwijt raak en ben woest op Word Press, omdat die ook ADD heeft . ( vind ik)

De titel van toen is natuurlijk meesterlijk gekozen. Heel mijn leven bestaat uit Leipe shit.
en nu maar weer gauw publiceren, anders ben ik het weer kwijt.

Aan degene die dit ooit leest : wil je me een like geven? Je mag het verhaal stom vinden en mij ook, maar dan zou ik in ieder geval weten dat iemand het gelezen heeft. Ik zou het meer als teller gebruiken, dan werkelijk aannemen dat het verhaal leuk is.
Mijn oprechte dank.

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close