All dressed up ……

Ik ben gek van kleding . Altijd al geweest. Ik vind dat kleding je persoonlijkheid kan bevestigen (of ontkennen, ook niet onbelangrijk).

De dag , dat ik werd aangenomen om in uniform op Schiphol mijn werkzaamheden uit te voeren, droeg daar wel aan bij. Aan de ontkenning bedoel ik. Veel mensen die mij in uniform zagen en mij persoonlijk kenden, vonden dat ik wel totaal iemand anders leek in uniform. Daar was ik blij om, want echt vereenzelvigen met wat dit uniform uitstraalde , had ik maar gedeeltelijk. Ik was absoluut een dienstbare en vriendelijke persoonlijkheid , maar een parelkettingtutje , zoals toentertijd veel van mijn collega’s , was ik zeker niet. Ik vond het ook gemakkelijker, want toen ik nog op de grond werkte bij Schiphol, moest ik soms erg vroeg beginnen. Vroeg ben ik nooit op mijn best , dus het was fijn om de voorgeschreven kleding zonder na te denken, te kunnen aandoen. Met een uniform bleven je eigen kleren leuker , spannender en langer mooi, want je had ze toch minder vaak aan.
Ik vind het erg leuk, als mensen op straat er anders dan anders uitzien en vaak complimenteer ik ook mensen, met wat zij aanhebben. Althans in Amsterdam, want in Purmerend ziet iedereen er hetzelfde uit, lijkt wel. Ik deed en doe niet zozeer mee met de trends, hoewel je natuurlijk toch koopt wat in de winkels ligt ( dus dan doe je vanzelf al een beetje mee) , maar ik koop graag bij tweedehandszaken en dan heb je toch vaak heel wat anders .

Grappig genoeg, weet ik vaak nog wat ik aanhad bij bepaalde gebeurtenissen in mijn leven. Een suède doorknooprok zeer kort met hoge laarzen op de dag, dat ik ruzie kreeg met een leidinggevende collega bij de NS ,een groene bloemenjurk met hoed bij de bruiloft van mijn zus, een strakke catsuit op een feestje bij mijn werk etc en ook al vinden andere mensen het stom of niet gepast of overdreven, dat doet me niets . Eigenlijk natuurlijk wel, maar ik doe het evengoed. Ik wil mijzelf zo graag manifesteren en duidelijk maken dat ik “ besta” , dat ik graag opval en doe alsof ik niet zie, dat ik opval. Daar schuilt natuurlijk ook een heel verhaal achter.
Ook toen ik trouwde was mijn bruidsjurk aparter dan de gebruikelijke bruidsjurk en samen met mijn moeder bedacht ik , een korte broek , strapless top met losse pofmouwen en een enorme sleep, die afkon bij het dansen. Vervolgens ging mijn moeder aan de slag en vandaag de dag, ligt deze creatie nog ergens in een kast, doos, tas of zak op zolder, in de schuur of garage. Ik gooi namelijk weinig of niets weg. Als ik weleens wat weggeef of weggooi, heb ik het later vaak weer nodig of “ik kon het weer wel weer eens aan” en als dat dan niet kan , heb ik spijt , dat het weg is. Niets is zomaar toevallig en make up en sieraden worden aangepast aan de creatie van de dag. Ik was en ben nog steeds mijn eigen paspop.
Ik zag (en zie ) er ook geen problemen in , om in een cocktailjurkje met regenlaarzen eronder naar de Appie te gaan bijvoorbeeld. Ik heb mijn hele gezin eens in het Chinees gekleed naar een feestje en je kunt me niet blijer maken, dan dat zoals afgelopen maand zomaar iemand in het theater tegen mij zegt, dat ik zo een mooie jurk aanheb met mijn accessoires erbij gecombineerd. Het was een Chinees uitziende strakke glanzende jurk en ik had er gouden cowboylaarzen onder.
Elke dag heb ik een andere bui, dus ik heb veel verschillende setjes kleding, welke ik onderling ook weer wissel.
Mijn baan in uniform is prettig, maar omdat ik op de bestemmingen natuurlijk mijn eigen kleding draag , (ik ben na amderhalf jaar “ grond” gaan vliegen) heb ik veel bij me . Verbeeld je dat ik met de stemming “ blij” heb ingepakt , maar de volgende dag me “ opstandig” voel, tja dan heb ik niks om aan te trekken. Of met de stemming “ lamlendig” ingepakt en dan zo een leuke reis met bijpassende collega’s , dat je lekker met hen wil gaan stappen. Ik voel me dan echt een hork, met wat ik dan aanheb, hoe goed ik het ook vond staan, die dag eerder. Dus er gaan altijd weer extra setjes mee met schoenen, laarsjes, bijpassende jas en sieraden en ik probeer een aantal

“stemmingen “in te pakken. Gelukkig heb ik steeds andere collega’s en zit er ook ongeveer een week tussen de vrije dagen en weer “ hetzelfde” aan , dus mijn koffer ziet er vaak (inmiddels uit gemak) hetzelfde uit. De “ succesnummers” worden vaak meegenomen , even snel gewassen en hup de koffer weer in.

Ik heb inmiddels zoveel sieraden uit mijn eigen kledingwinkel en kunstwinkel, die ik een tijd heb gehad , dat ik door het bos de bomen niet meer zag. Teveel om te kiezen dus dan maar niks . Althans de sieraden .De basis met steeds andere schoenen , sneakers en laarzen bleef ik wel altijd doen en dat heb ik nu ook nog.
Op depressieve dagen heb ik een legging en een langelangetrui aan en omdat niemand meer leggings draagt en ook geen truien tot op hun enkel met kekke schoenen ,laarzen of sneakers zie ik er zelfs dan ( naar mijn maatstaven en daar gaat het om in mijn leven) “ goed” uit en hoef ik er niet naar om te kijken. Zoveel te meer dat mensen wel kijken.
Een vriendin van mij zegt altijd, dat ze aan mijn kledingkeuze mijn stemming kan aflezen en dat vind ik erg grappig.
Een andere vriendin is ook verslaafd aan kleding om dezelfde redenen en gelukkig voor haar heeft zij ook het tweedehands circuit ontdekt en dat scheelt bakken met geld.

Vanmiddag liep ik met mijn hond door het park. Ik had een lange, asymmetrische ( lang van achteren en van voren kort) fluwelen groen jurk aan met knoopjes op de voorkant. Deze knoopjes lopen van boven helemaal naar beneden want het is geen echte sluiting. De rits is achter. Pofmouwen en het geheel wordt opgefleurd met beige fluwelen knielaarzen met spekhak. Daarbij een kamelentasje (in Afrika gekocht) en een fakefur oranje jas.
Een grote oranje wollen sjaal die erg lang is , complementeert het geheel. Ik voelde me goed , dus zag er goed uit, vind ik. Wat een ander daarvan vindt, vindt een ander daarvan en is eigenlijk niet zo belangrijk dus.

All dressed up, no place to go ……..ja de hond even uitlaten en misschien even naar de Hema. Mijn kinderen zijn er niet vandaag en ach , je weet misschien hoe het gaat . Althans bij mij. Mijn kinderen zeggen alleen iets , als zij het echt lelijk vinden. Zo zal ik nooit meer gele laarzen kopen , omdat mijn zoon destijds vond , dat ik op Pino leek. De gele Pino van Sesamstraat. Heeft notabene juist geen gele benen, maar enfin, hij was toen 7 dus vooruit dan maar.
Mijn dochter en ik moeten wel lachen om sommige creaties , die ik dan nog steeds heb, maar die werkeloos in de kast hangen. Toch gaan ze er niet uit.
Stel je voor, dat ik ineens ergens naar toe ga en ik kan het aan? Of ik wil het morgen aan, bij mijn nieuwe gouden laarsjes? Of het combineert ineens geweldig met die rok, die ik vorige week in de Noppes ( mijn favoriete winkel want spotgoedkoop) heb gekocht?
Daarom heb ik de titel ook niet afgemaakt met de woorden No Place To Go, zoals de uitdrukking is. Deze uitdrukking All dressed up, no place to go is een beetje schamper, sarcastisch en eigenlijk helemaal niet aardig. Ik riep hem vaak , hoor, om iedereen maar voor te zijn, die dacht “ wat heeft ze nou weer aan?”.

ik heb hem speciaal voor mijzelf veranderd.

All dressed up……….Good For You ! ( You ben IK dan natuurlijk! )

Of JIJ ? Ga JIJ weleens all dressed up boodschappen doen of lekker op de bank hangen? Good for you! Houden zo!



Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close