35 jaar KLM

Het is zover. Ik ga stoppen bij mijn werkgever.
Vanwege Corona ligt de wereld min of meer stil. Er zijn nog wel vluchten, maar te weinig om het grote personeelsbestand te gebruiken.
Dus er moeten mensen uit. Logisch, want KLM is een winstgevend bedrijf en winst wordt nu zeker niet gemaakt.
Er moeten dus een hoop mensen weg. Er worden verschillende vertrekregelingen aangeboden en daar maken een aantal mensen , rond de 3000 KLM breed, gebruik van. Althans nu, want er wordt er nog 1 aangeboden en hopelijk reageren er nog meer.
Want ontslagen gaan er vallen, dat is zeker.
ik ga ook weg. Ik had het de laatste jaren zwaar qua lichamelijke klachten en ook de geestelijke belasting was meer dan mijn draagkracht geworden.

Helaas komen mijn verwachtingen uit. Er gaan zoveel mensen uit, dat KLM de afscheidsreizen niet kan waarmaken . Teveel gedoe met planningen en roosters. Zeker nu er bijna niets te vliegen is. En een afscheidsreis naar Singapore zou normaal gesproken fantastisch zijn, maar nu zijn er bijna geen passagiers aan boord. Iedereen inclusief collega’s loopt met mondkapje en de sfeer is soms angstig, soms grimmig. Ook op veel bestemmingen , worden de KLM’ers geacht in hun kamer te blijven . De maaltijden worden genuttigd op de kamers, dus echt feestelijk is dat niet.Je mag ook niet bij elkaar op bezoek natuurlijk.
Niemand kan daar wat aan doen. Niemand behalve Corona is daar debet aan.
Maar zuur is het wel . Ik weet nog dat ik nét vloog in 1987 en zo een afscheidsreis met je eigen samengestelde crew leek me fantastisch.
Gelukkig zijn er nog diverse Facebook groepen. Ik heb daar op geschreven dat ik wegging :ik heb een aantal foto’s geplaatst (zonder foto’s zullen veel mensen je niet herkennen) en ik heb iedereen vriendelijk bedankt . Ik heb ook fantastische reizen gehad, met énige collega’s, we hebben gelachen, diepgaande gesprekken gehad , keihard gewerkt totdat je soms scheel zag van vermoeidheid..maar daarna thuis voor 5 dagen . En dan weer een reis van 3 dagen bijvoorbeeld en dan weer thuis voor 6 dagen. en zo ging het jaren door ..kortom echt een mooie levensstijl gehad. A way of life.
Ook was ik nog anderhalf jaar Unitmanager en had ik ongeveer driehonderd collega’s te begeleiden en functioneringsgesprekken mee te houden.

KLM crew groep : 180 likes en 26 opmerkingen
KLM Cabin crew groep : 219 likes 63 opmerkingen ( waarvan 16 reacties van mij terug).

Ook kwam onze CEO op de proppen met een leuk idee, dat iedereen die KLM gaat verlaten, een afscheids stukje in de Yammergroep Blue Heroes kan plaatsen .
Ook dat heb ik graag gedaan en tot nu toe hebben 243 mensen dat gezien en gelezen en hebben 13 mensen een like gegeven.
Ik heb leuke, lieve reacties gehad, maar eigenlijk valt het me best een beetje tegen na al die jaren . We zijn met 30000 KLM,ers!
Maar ja, ook dat hield vliegen in. Dit was part of the Job. Elke reis een leuke crew, de ene reis misschien iets minder dan de andere reis of een andere reis weer juist nóg leuker dan gemiddeld, maar meestal stuk voor stuk , aardige hardwerkende mensen. We deden allemaal ons best om met elkaar een team te vormen en wonder boven wonder ging dat vaak heel goed.
Maar het is los zand, blijkt nu. Weinig collega’s herkennen je, weten nog hoe je was tijdens die reis van 25 jaar geleden , of tijdens die leuke Bangkok van 10 jaar terug. We zagen elkaar nooit in onze vrije tijd en als je “op je werk was “ , was je onderweg en als je thuis was, was je blij om je vrienden en familie te zien.Dus afspreken met collega’s gebeurde weinig. In mijn telefoon staan door deze jaren heen nu 23 contacten maar ik spreek hooguit een enkele keer nog af met 3 á 4 collega’s.
Het zei zo. Het is zoals het is en was….

Ik heb een mooie tijd gehad. Ik heb mooie, leuke , geweldige, grappige verhalen meegemaakt en zal deze ooit misschien nog weleens opschrijven en vertellen. . Hoewel al veel collega’s mij zijn voorgegaan hierin , mijn verhaal is toch weer anders. Maar ach , wie is daarin nu in deze tijd geïnteresseerd?
Het waren reizen zonder mobiele telefoons, je moest maar nét je cameraatjes bij je hebben als je leuke dingen meemaakte en soms was 15 dagen weg van huis , helemaal niet zo leuk. Ja, bellen kon wel, maar dan was je veel geld kwijt en faxen deden we ook, maar zelfs dat was niet altijd mogelijk in de ontwikkelingslanden waar we op vlogen.

Het is allemaal zo anders geworden, Het begon natuurlijk al met mobiele telefoons , 9/11, andere werkmethodes, mondigere collega’s, meer bestemmingen, nog meer passagiers per persoon, hogere eisen , andere vliegtuigen, betere grip op roosters( vroeger wist je soms vrijdag pas dat je maandag 21 dagen weg moest) . KLM is met zijn tijd meegegaan en al hoewel het een mooie baan bleef….op den duur kreeg ik ook wel een haat-liefde verhouding. Maar opgeven kon ik niet.
En nu Corona. Drama. Opgeven en weggaan zou makkelijker moeten zijn , maar vreemd genoeg is dat het niet.
Nu , inmiddels al méér dan een jaar niet meer gevlogen( want ik had een burn-out wat ook niemand weet) gaat het me goed af om te praten over het verleden.

Ik ben nog even in dienst , maar ben zó blij dat ik morgen niet naar New York hoef of iets dergelijks. Het kan nog wel …of eigenlijk niet meer, want mijn Flight safety kwalificaties zijn verlopen . Ik ben nog lid van de Facebook groepen, heb me aangemeld voor de Facebook groep Life after Flying Blue en ga lid worden van de gepensioneerden.

35 jaar KLM……..het is omgevlogen !
“Ik was een stewardess “kon ik al lang zeggen want in 1991 ben ik purser geworden.

Nu kan ik met weemoed ,maar ook zéker met trots zeggen : IK was Senior Purser bij KLM. .





Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close