Geen interesse

Stel ik heb nog een jaar te leven….Alles kan En alles mag……zou ik dan ook nog blijven zitten op de bank?

Ik denk dat ik gewoon blijf zitten….ik heb namelijk nergens interesse meer voor. Ik vind alles teveel werk…. dat is het eigenlijk. Ik word al moe van de gedachten iets te “moeten” doen en daarom doe ik niet meer dan het hoognodige. Het hoognodige vind ik (gelukkig) wassen en aankleden, mijn dieren verzorgen en zo 1 x per maand stofzuigen . Ik maak me ook elke dag netjes op want de buiten wereld mag niet weten wat er zich binnen in mij afspeelt. Grappig dat ik dat zo sterk heb, want ik heb vandaag een grote ontdekking gedaan.

HET INTERESSEERT NIEMAND WAT JIJ DOET, HOE JE DOET, HOE JE ERUIT ZIET OF HOE JE WOONT!


Het interesseert niemand  wat jij eet, drinkt of rookt. Hoewel het is leuk , als je nog rookt, want dan kunnen ze wel zeuren erover. Deze vorm van interesse noem ik bemoeizucht. Geen interesse. Dat heeft men  ook als je vertelt dat je nog vlees eet, koffie drinkt, altijd laat naar bed gaat, Netflix kijkt, je financiën niet op orde hebt , je propjes op straat gooit, je tuin er slecht uit ziet, je huis moet worden geverfd, je bak staat op de verkeerde dag buiten enfin ga zo maar door. Dan weet er altijd iemand wel hoe je het zóú “ moeten “ doen . 

Dan heeft men wel  ineens interesse en een mening. Ze vinden er wat van. Ze kunnen zich bemoeien. Dat vind ik geen interesse maar bemoeizucht . Vele buren en collega’s , kennissen en zomaar mensen op straat of op Facebook en Twitter spuien ongevraagd hun mening .

Voor de rest interesseert niks niemand. Iedereen heeft het al druk met zijn eigen besognes. Wat moet je hebben om interessant te zijn voor iemand anders? Zou je aardig moeten zijn? Nee hoor, ik ben super aardig maar dat ziet Niemand , want ze lopen je toch zo voorbij op straat.

Zou je rijk moeten zijn? Dan zijn ze geïnteresseerd in je geld . Je hebt er zelf hard voor gewerkt, dus dat is erg vervelend als iemand daar dan van mee wil profiteren .

“U maakt van uw probleem mijn probleem,” zegt de mevrouw van de apotheek. Het is vrijdagmiddag en ik kom met mijn herhaal recept mijn antidepressiva ophalen. Ik heb er thuis nog maar 2, maar dacht dat je niet zomaar een hele voorraad in huis mocht hebben. “ we moeten het bestellen, zegt ze streng en dan is het er maandag. “ oké, zeg ik berustend, “dan stop ik wel een paar dagen……mij maakt dat niks meer uit, hoor”

Ineens was het wel haar probleem en belde ze een beetje rond. Een andere apotheek had het gelukkig en ik kreeg het ineens te kwaad aan de balie. Zij interesseerde zich zomaar voor mij. Ik was eventjes diep onder de indruk maar bedacht mij gelijk dat het haar werk was. Zij werd ervoor betaald. Bovendien wist ik natuurlijk ook wel, dat je niet zomaar 2 dagen mag stoppen met Antidepressiva. Maar ineens begreep ik waarom mijn werkgever, mijn team van collega’s en mijn passagiers zo met mij weg liepen.

Ik ontvang niks terug! Ik geef teveel interesse weg.

Heel verdrietig om dit ineens te moeten realiseren en te voelen , maar het is zo. Ik geef en geef maar , maar men heeft niets voor mij. Of in ieder geval te weinig.
Ik dacht dat ik genoeg energie terug kreeg en soms was dat ook zeker het geval, maar veel vaker is dat blijkbaar niet zo. Het grappige is , dat ik het nooit heb gemerkt omdat ik ook niet graag over mezelf vertel. Ik ben namelijk niet zo fier op mijzelf. Ik ben een grote rommelpot, , een chaoot, eenchocolade verslaafde ( na de alcohol en drugs te hebben afgezworen ) en ik vind het leven erg moeilijk ,verwarrend en ingewikkeld.
Ik wilde dat niet laten merken ( waarom eigenlijk niet?) en hou nu ook altijd nog de schijn op.Af en toe stort ik een jaar in …..overspannen , burn-out whatever…..en dan ga ik weer. Tot de volgende break down. En eigenlijk vertel ik daar gewoon niet graag over. Ik vind dat vervelend, want dan blijk ik helemaal niet altijd die sprankelende energieke vrolijke dame te zijn, die ik vaak uitstraal en o zo graag wil zijn. Ik ben van kleins af aan , dodelijk verlegen. Inmiddels door mijn leven heen en alle banen geleerd, dat zoiets nooit handig is , dus dat heb ik al die jaren overschreeuwd en verzwegen.

Het is dodelijk triest, maar ik kom nu op een punt aan dat ik dit niet meer kan ……Ik wil dat iemand interesse in MIJ heeft… ik wil niet meer geven. Tot die tijd kom ik niet meer van die bank af . Ik ken mijn valkuilen en merk dat als ik van de bank afkom, mijzelf weer verplaats in de ander en ik wil en kan het niet meer.

Ik heb geen interesse meer . Niet in de passagiers , niet in mijn collega’s , niet in verre vrienden, niet in activiteiten………

Ik heb nog wel interesse in mijn kinderen gelukkig en mijn zussen en directe familie doen er ook nog toe. We lopen de deur niet plat maar ze zijn er….. ….lopen ook niet over van interesse , hoor. Ik zie de ogen van mijn zoon ook weleens naar het plafond draaien als ik wat wil vertellen, mijn dochter kapt mijn verhaal ook weleens af  met een kort “ dat had je al verteld” af en mijn vriendinnen beginnen over iets anders , als ze niet begrijpen waar ik het over heb in plaats van te vragen waar ik het nu weer over heb.

Maar ze bestaan en ik mag altijd aankloppen of bellen of appen. Mijn oudste zus is de enige die zich werkelijk heel veel interesseert in mij en daar ben ik zeer dankbaar voor. Ik zou niet weten, hoe ik verder zou moeten, als zij er straks niet meer is. Maar dat duurt hopelijk nog lang!

Voorlopig is het wel goed zo. Af en toe wil ik de crisisinterventie wel bellen , maar ach wat moet ik zeggen? Ook zij zullen niet geïnteresseerd zijn, want ik maak toch geen eind aan mijn leven, ben gewoon ongelukkig en depressief. Het wordt alleen maar erger , ben ik bang ….want ouder worden is toch ook niet echt leuk…en ik weet soms niet hoe ik in godsnaam het volgend jaar moet halen.

Maar het interesseert niemand. Waarom zouden ze ook? De psychologen die ik raadpleeg worden ziek ( van mij misschien? ) Of erger …gaan dood . Men zoekt vervangers die 6 weken niet bellen . Na deze 6 weken belt er 1 die een plekje heeft over 3 weken. De andere psychologen organiseren een soort van groep voor mij, waar ik tot nu toe nog niets van heb geleerd, maar gelukkig heb ik soms iemand in de groep die naar MIJ luistert. Ik heb geen geld, ben niet jong en knap meer , kan niet mooi zingen, heb geen bijzonder talent, ben slechts een van de miljarden kinderen van God. Iedereen heeft het te druk met zijn eigen besognes en er zijn zat mensen die het veel en veel slechter hebben dan ik.

Misschien moet ik kijken wat ik te bieden heb in plaats van te vragen om interesse? Vrijwilligerswerk heb ik vaak gedaan. Met de bus rond gesjouwd voor de dierenbescherming, geld opgehaald voor het longfonds, wandelen met bejaarden of kassa draaien in een theater. Tot nu toe ging dat goed, ook al zat ik alweer mee te huilen met de demente vrouw waarvan haar man was overleden en ging ik voor alle bejaarde bewoners van het verpleeghuis cadeautjes meenemen. Ik hoorde Gordon roepen: “eenzaamheid is een keuze. Er is zoveel te doen als vrijwilliger en ook voor de eenzame mensen onder ons zijn er allerlei clubjes en organisaties die je kunnen gebruiken of die jou leuke activiteiten aanbieden” .

Het zette mij oprecht aan het denken. Is het mijn keuze om alleen thuis te zitten? Fysiek kan ik het wel aan, maar mentaal heb ik mankementen. Hoe moet je jezelf beschermen als je geen grens kent ? Zodra ik buiten kom , ga ik de wereld redden en de mensen uit de goot helpen. Mooi hoor ,maar ik doe alles ten koste van mezelf . Uiteindelijk kostte het al mijn energie, heel veel geld ( omdat ik veel mensen geld leende en kosten voor hen voorschoot) en heel vaak ook zelfs mijn ruimte in huis. ( wat doe je als iemand op straat moet slapen? ) Dus dat durf en doe ik niet meer en ik zorg dat mijn vrijwilligerswerk begrensd is .


“Vraag mensen niet wat de wereld nodig heeft. Vraag liever naar wat jou wakker maakt, wat jou doet leven. Want de wereld heeft mensen nodig die tot leven komen, wakker zijn”. Citaat Prinses Irene.


“Zoek een probleem dat jij kan oplossen voor een ander” hoorde ik eens in een webinar over succesvol ondernemen.

Nou….dat was nu net mijn probleem.

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close